Werelden van Frowijn
DOOR: ELIAN BRON / - AMSTERDAM - 27 MEI 2026 - Studio Frowijn behoort voor mij tot die zeldzame kunstenaars waar nog spel in zit.
Geen werk dat meteen roept wat je moet voelen of denken, maar beelden waarin humor, verwarring, zachtheid en fantasie gewoon naast elkaar mogen bestaan.
Dat viel extra op bij het werk dat onlangs ontstond tijdens een residentie in Luster, Noorwegen. Natuurlijk zijn er verwijzingen naar folklore, natuur en oude verhalen, maar wat vooral blijft hangen is de eigenzinnige sfeer.
Alsof er een parallelle wereld bestaat waarin vreemde figuren plotseling opduiken tussen betonmuren, garens, klei, planteninkt en berglandschappen.
De muurtekening die Frowijn daar maakte heeft iets ontwapenends.
De figuren lijken bijna uit een kinderboek ontsnapt, maar tegelijk zit er iets absurds en trefzekers in hun aanwezigheid. Een geel konijnachtig wezen met ronde bril naast een roze figuur met blauwe haren: niet ironisch bedoeld, niet cynisch, maar ook niet braaf vrolijk. Ze lijken gewoon te bestaan in hun eigen logica.
En misschien is dat tegenwoordig juist bijzonder. Veel kunst wordt dichtgeplakt met uitleg, maatschappelijk gewicht of zware identiteitslagen. Hier voel je eerder vrijheid. Niet oppervlakkig, maar licht genoeg om ruimte over te laten voor de kijker.
Wat Studio Frowijn interessant maakt, is dat het werk niet gevangen zit in één vorm. Textiel, tekeningen, installaties, objecten en materiaalexperimenten lopen door elkaar alsof disciplines er eigenlijk niet toe doen.
Daardoor ontstaat geen strak concept, maar een wereld waar je even in rond kunt kijken.
Ik heb vanmorgen langere tijd naar het werk gekeken en merkte dat juist die mildheid blijft hangen. Niet alles hoeft meteen over strijd, theorie of verklaringen te gaan.
Soms is het al veel dat een kunstenaar een andere sfeer weet op te roepen. Graag dan eentje waarin fantasie nog mag bestaan zonder zich te verdedigen.