Hulp aan mensen zónder zorgverzekering moet beter
In Nederland leven tienduizenden mensen zonder zorgverzekering. Voor hen is medische hulp niet vanzelfsprekend, terwijl dat vaak wél dringend nodig is. Ze kennen de weg niet, durven geen hulp te vragen of worden onbedoeld geweigerd omdat zorgverleners niet weten hoe die zorg toch vergoed kan worden.
Het gaat vooral om dak- en thuislozen, EU-arbeidsmigranten en mensen zonder verblijfsvergunning. Zij kunnen soms geen verzekering afsluiten of verliezen die wanneer hun situatie verandert. Intussen loopt hun gezondheid schade op.
‘Noodzakelijke zorg moet ALTIJD gegeven worden’
De Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd (IGJ) onderzocht de situatie en is duidelijk: wie geen zorgverzekering heeft, hoort toch medisch noodzakelijke zorg te krijgen. Niet pas als klachten zijn verergerd.
Maar het ontbreekt vaak aan kennis want veel zorgverleners weten niet dat er twee regelingen bestaan waarmee zij de zorg WEL kunnen declareren:
- OVV-regeling: voor mensen zonder verblijfsvergunning.
- SOV-regeling: voor mensen die onverzekerd zijn om andere redenen.
Doordat deze informatie onbekend is, stranden patiënten soms al bij de balie of kan een arts geen vervolgzorg regelen.
EEN BELANGRIJKE AANVULLING OP UW KENNIS DIE U OOK DOOR KUNT GEVEN ...
Deze belangrijke aanvulling gaat over de pijn die niemand ziet!
Bij de groep onverzekerden horen ook mensen die al lang rondlopen met kiespijn, ontstekingen of tanden die door ouderdom, armoede of verslaving rot zijn geworden. Zij durven vaak geen hulp te zoeken of weten niet dat ze recht hebben op behandeling wanneer er sprake is van pijn of een infectie. Soms zijn het mensen die alles vergokten en zichzelf kwijtraakten; soms mensen die uit pure uitputting niets meer regelen. Het zijn juist deze stille gevallen die tussen de regels van het systeem vallen. Medisch noodzakelijke tandzorg hoort voor hen toegankelijk te zijn, zodat de pijn niet verergert en zij niet verder afglijden.
Hoe groot is die groep?
Exacte cijfers zijn er niet. Maar de IGJ schat dat het in totaal gaat om ongeveer 100.000 mensen – een combinatie van onverzekerde daklozen, arbeidsmigranten die hun verzekering kwijtraakten en mensen zonder verblijfsvergunning.
Veel van hen weten niet dat zij tóch recht hebben op noodzakelijke zorg. En vaak weten ze niet waar ze naartoe kunnen.
Samenwerking is daarom nodig.
De inspectie adviseert zorgaanbieders om hun medewerkers (ook administratief) beter te informeren over de regelingen. Daarnaast is lokale samenwerking belangrijk: gemeenten, hulporganisaties en zorginstellingen kunnen elkaar versterken door deze groep beter in beeld te krijgen en gericht door te verwijzen.
Straatartsen verdienen waardering.
Tot slot spreekt de IGJ nadrukkelijk haar waardering uit voor straatdokters, straatverpleegkundigen en instellingen die niemand afwijzen — juist zij vangen mensen op die anders tussen alle systemen door vallen.