EVEN ER TUSSENDOOR : Oh, where am I?
Het was een ijskoude dag in Amsterdam.
Hij kwam uit Barcelona en was veel te vlug weer weg.
Afspraken die niet gemist kunnen worden. Je kent het wel.
Het was zo fijn dat we even echt bij elkaar waren.
We kennen elkaar al zo lang.
We hebben elkaar altijd iets te zeggen: dat gaat maar door.
Maar elkaar in het echt spreken?
Dat is iets anders.
Alsof de tijd zich dan even anders gedraagt.
Ik maakte nog snel een foto voordat hij, met tegenzin, vertrok.
Alsof je iets wilt vasthouden dat zich niet laat vasthouden.
’s Avonds wilde ik eigenlijk niets meer doen.
Ik keek alleen nog even naar die foto.
Net iets langer dan nodig is.
Iemand belde met een dramatisch verhaal.
Ik haalde er in gedachten meteen de helft van af,
maar liet het niet merken
want het zou vast nog groter worden.
Ik zei dat ik moest werken en ging achter mijn bureau zitten.
Berichten bleven binnenkomen.
Eén bericht ging over een koninklijke lunch op
Paleis Huis ten Bosch in Den Haag.
Wie zaten daar aan tafel met
Willem-Alexander en
Máxima?
Ik las de namen aandachtig.
Vertegenwoordigers van de
Raad van State,
de Algemene Rekenkamer
en de Nationale Ombudsman.
De pijlers waarop het land draait.
Waar zouden ze over gesproken hebben?
Als ik daar had gezeten, had ik bijna geen hap door mijn keel gekregen,
bang om iets te missen.
Daar worden woorden gewogen.
Zinnen die gevolgen hebben.
Daar blijft het land, ondanks alles, op koers.
En terwijl zij daar zaten - formeel, zorgvuldig -
schoof hij ergens anders een stoel naar achteren.
Gewoon. In een café.
Ik maakte die foto.
Er stond nog een half leeg kopje op tafel.
Niemand die wist hoe lang we daar al zaten.
Achter hem een muur vol lijnen, vormen, halve gedachten.
Alsof iemand de wereld wilde vastleggen
en halverwege is gestopt.
Eyecatchers.
En tegelijk… niets bijzonders.
Hij glimlacht.
Niet omdat hij ergens bovenop zit.
Maar juist omdat hij er even buiten staat.
Alsof hij iets weet
wat je niet uitlegt
en misschien ook niet hoeft uit te leggen.
En misschien is dat het moment.
Niet de tafel met macht.
Niet de titels.
Niet de zorgvuldig geformuleerde zinnen.
Maar iemand die even leunt,
je aankijkt en lacht.
Alsof alles even buiten beeld valt
en de wereld zich
heel ver van ons heeft verwijderd.
En mij laat denken
al is het maar een seconde, laat op de avond:
*Oh, where am I?*
Niets aan te doen.
We gaan gewoon weer verder.