Even Gezien Worden
Net nadat ik de persberichten van de dag wilde doornemen, belde Fabian. Of er nog iets was op modegebied.
“Er is iets met nieuwe make-up,” zei ik. “Schijnt dat iedereen die het gebruikt daarna helemaal glanst.”
“Als mensen eruit willen zien alsof ze op een brandende lamp lijken, moeten ze dat zelf weten,” bromde hij. “Heb je niet iets anders?”
“Ik heb nog iets over nieuwe denimcollecties in Milaan. Ze hebben het over een hybride silhouet.”
“Denim?” riep hij verontwaardigd. “Ik vraag niet om een beetje down dressen, maar om iets waarin je je deze zomer echt kunt presenteren. Iedereen wil daten en er razend cool uitzien.”
Ik zuchtte. “Steeds maar daten. Het gaat weer niet om liefde, maar om aandacht.”
“Altijd aandacht,” antwoordde Fabian. “Daar begint het mee en daar eindigt het mee. De rest is old fashion. We daten omdat we gezien willen worden. Aandacht is gewoon een toffe trend.”
Ik scrolde ondertussen door de berichten. “Laten we het dan maar grootmoedig zien. Jullie zijn de hele dag bezig met hoe je overkomt. Presentatie, uitstraling, aandacht vragen of zelfs eisen. Het is bijna een obsessie… een soort snakziekte.”
Fabian lachte. “Dat is de nieuwe generatie. En waarom zouden die niet mogen snakken naar aandacht?”
“Misschien heb ik nog iets,” zei ik. “Strandmode. Licht, betaalbaar… en een tikje spannend. Wibra maakt het deze zomer opvallend transparant.”
Zie je wel,” zei Fabian. “Dat bedoel ik. Mensen willen gezien worden.”
Ik keek naar de foto. Zon, zee, een lichte jurk.
“Misschien,” zei ik, “willen ze gewoon even voelen dat ze er zijn.”
Fabian zei niets meer.
En ik liet het bericht openstaan.