De brieven achter het icoon BB
DOOR: ELIAN BRON / 31 oktober 2026 - THE STAR'S PASSION - DE COUTUREKRANT – PARIJS - De brieven die Christie’s beschrijft, laten een minder bekend gezicht zien van Brigitte Bardot.
Het gezicht van een jonge vrouw die hevig verliefd was en verlangde naar rust en privacy. Achter de wereldberoemde initialen BB klinkt in haar handschrift een persoonlijke stem, gericht aan haar tweede man, acteur Jacques Charrier.
De brief op de afbeelding lijkt met veel aandacht te zijn versierd. Er staat een bloem op de envelop, een tweede bloem onderaan de brief en ertussen een hartje. De blauwe regels staan dicht op elkaar.Het zijn geen woorden die voor een publiek bedoeld waren, maar woorden aan één persoon.
De leesbare fragmenten klinken teder en vrolijk: “Je t’aime”, “bon anniversaire”, “mon Quinet”.
Christie’s beschrijft een verzameling van negentien ondertekende brieven en een briefgedeelte, samen 53 pagina’s. Bardot schreef ze rond 1959 aan Charrier.
Sommige bladzijden zijn versierd met tekeningen en de inkt is roze, blauw of zwart. De brieven zijn niet alleen liefdesverklaringen.
Ze vertellen ook over een vrouw die onder grote druk stond, terwijl de buitenwereld haar vooral zag als filmster en internationaal schoonheidsideaal.
Bardot en Charrier leerden elkaar in 1958 kennen op de filmset van Babette gaat ten strijde. Een jaar later trouwden ze. Niet lang daarna raakte Bardot zwanger.
Hun zoon Nicolas werd in januari 1960 geboren. In de brieven noemt ze Charrier liefkozend “Quinet” en ook “nounours”, beertje. Ze schrijft over gemis en verlangen, maar ook over de trots die ze voelde toen haar paspoort haar nieuwe naam droeg: mevrouw Charrier.
Die woorden krijgen extra betekenis wanneer je weet hoe intens haar leven in die jaren was. Charrier moest zijn militaire dienst vervullen tijdens de Algerijnse oorlog. De zwangerschap verliep moeilijk en het paar werd meer dan eens van elkaar gescheiden. In haar brieven beschreef Bardot hoe stil en somber het huis werd wanneer hij er niet was.
Ze schreef ook over de angst om geen bericht van hem te krijgen. Christie’s schetst daarmee een liefde die niet alleen uit hartstocht bestond, maar ook uit onzekerheid en grote afhankelijkheid van elkaar.
Tegelijkertijd drong de buitenwereld haar privéleven binnen. Toen Bardot een wieg wilde uitzoeken, werd ze volgens de briefbeschrijving door fotografen gevolgd.
Ze schreef dat ze graag gewoon over straat wilde kunnen lopen, zonder voortdurend te worden achtervolgd.
Ook rond de geboorte van haar zoon werd de pers opdringerig aanwezig.
De beroemdheid die haar zoveel aandacht had gebracht, maakte het haar moeilijk om zelf te bepalen wanneer ze zichtbaar wilde zijn.
Dat maakt de brieven aangrijpend. De zachte inkt en de bloemen geven ze iets lichts, maar daaronder is er een jonge vrouw die probeert haar eigen leven vast te houden. De verzameling laat niet het hele huwelijk zien en vertelt evenmin het hele verhaal van Bardot en Charrier.
Beiden beschreven die turbulente jaren later vanuit hun eigen perspectief. Wel brengen de brieven ons dicht bij het ogenblik waarop ze werden geschreven: liefdevol, onrustig en zonder de afstand van een terugblik.
Lang voordat ze zich volledig op dierenbescherming richtte, sprak Bardot zich al uit over dierenleed.
In 1977 reisde ze naar het Canadese zee-ijs om aandacht te vragen voor de jacht op jonge zeehonden. In 1986 richtte ze de Fondation Brigitte Bardot op; die stichting zet zich in voor de bescherming van wilde en huisdieren. Daarmee kreeg haar inzet een blijvende vorm, die ook na haar dood wordt voortgezet.
Haar keuze om in 1973 met acteren te stoppen was opvallend. Bardot was toen nog een grote filmster. Ze had in tientallen films gespeeld, waaronder En God schiep de vrouw, De waarheid en Le Mépris. Ze zong ook en haar gezicht groeide uit tot een herkenbaar beeldmerk van de Franse populaire cultuur. Toch koos ze ervoor haar filmcarrière achter zich te laten en haar energie aan dieren te besteden.
Haar publieke leven was niet zonder controverse, en ook haar politieke uitspraken riepen scherpe kritiek op. Maar in de geschiedenis van de dierenbescherming is haar inzet een wezenlijk deel van haar nalatenschap.
De brieven aan Charrier tonen een andere kant van dezelfde vrouw: niet de onaantastbare BB van het witte doek, maar iemand die liefhad, leed en haar eigen woorden met bloemen versierde.
Brigitte Bardot overleed op 28 december 2025, op 91-jarige leeftijd.
De brief op de afbeelding blijft een klein, tastbaar spoor uit haar leven vóór die omslag: een envelop met een getekende bloem en een handschrift dat, voor zover we het kunnen lezen, begint met drie eenvoudige woorden: “Je t’aime.”