Phia Baruch: De poppenkast van de lintjesregen
Het voorjaar begint en overal zie je mensen samen aan hun buurt werken: planten in tuinen, gevels groener maken, uitnodigingen voor een zomers drankje.
Er is een vanzelfsprekende saamhorigheid, een kleine tegenhanger van de grote debatten die elders gevoerd worden.
Neem de storm rondom de lintjesregen. Als ontvanger van een koninklijke onderscheiding voel ik me gerechtigd iets te zeggen over de ophef.
Minister van Asiel en Migratie Marjolein Faber weigerde haar handtekening te zetten onder vijf lintjes voor vrijwilligers die zich inzetten voor vluchtelingen. Dat ligt in lijn met haar partijstandpunten, en ze schoof de beslissing door naar een collega.
Maar in plaats van een pragmatische oplossing werd het een Kamerrel van formaat. Premier Schoof werd opgeroepen, de eenheid van het kabinet zou in gevaar zijn, en er volgde een spektakelstuk met oppositieleiders die de morele superioriteit claimden.
Frans Timmermans en Geert Wilders botsten fel, schande werd geroepen, en men verdrong zich om de beste bedoelingen te etaleren. Maar wat is hier nu werkelijk zo schokkend?
De werkelijke problemen waar het land onder gebukt gaat – woningnood, stijgende kosten, een vastlopende asielketen – bleven onbesproken. In plaats daarvan een opgeblazen symbolische strijd, een politieke poppenkast waarin niemand iets opschoot.
Faber had haar keuze eenvoudig kunnen toelichten. De Kamer had pragmatisch kunnen handelen. In plaats daarvan werd een kwestie van handtekeningen een nationale vertoning.
En de echte zorgen van de burgers? De echte zorgen ... Die blijven, zoals zo vaak, liggen.