Basketbal dat verder kijkt dan het veld - mag toch
In Singapore wordt gewerkt aan iets dat groter wil zijn dan een toernooi. Project B noemt het zich. Ze hebben een opvallende man aangetrokken: William Kim.
Vanwaar deze elegante, internationale verschijning met wortels in de modewereld? Hij werkte eerder bij Burberry, Gucci Group, Samsung Mobile en sportmerk Rapha.
Maar wat hier eigenlijk gebeurt, is interessanter dan een benoeming. Project B zegt: 'Wij bouwen aan 2030. Niet aan een volgend seizoen.' Zij willen basketbal neerzetten als cultuurplatform. Met kleding van natuurlijke vezels.
Zonder synthetische sportglans.
Met eigen distributie.
En met een AI-gestuurd model dat past bij streaming en sociale media. Dat klinkt ambitieus. Misschien zelfs grootspraak. Gezweef in de altijd fantasierijke steeds veranderende modewereld?
Maar kijk nu maar even naar Nederland want basketbal groeit. Volgens recente cijfers zijn er tienduizenden actieve spelers aangesloten bij verenigingen, en is er daarnaast een grote groep straat- en recreatiespelers.
In sommige steden ontstaan wachtlijsten bij clubs omdat jeugdteams vol zitten. Dat zegt iets. Niet alles — maar best wel iets.
We hebben dit eerder gezien. Waar was dat ook al weer. Iedereen droeg ooit toch Lacoste? En daar is nog steeds een winkel van. Of Australian met de herkenbare draak in de jaren ’90.
Officieel tennis- en sportmode. Maar op straat droegen ook heel veel mensen het die nooit een racket vasthielden.
Het gaat allemaal niet alleen om de sport. Ook om de fans. En het signaal dat werd gezien.
Wat Project B lijkt te begrijpen, is dat jongeren vandaag niet alleen fan willen zijn. Ze willen deelnemen aan een sfeer. Een gemeenschap. Een beeld.
Of het werkt? Geen idee.
Maar dat er dertig jaar vooruit wordt gedacht, dat er nu al wordt gesproken over exclusiviteit en natuurlijke materialen, en dat basketbal wereldwijd cultureel gewicht heeft — dát maakt het interessanter dan een standaard persbericht wat we kregen over een nieuwe bestuurder.
Misschien is het lucht. Misschien zit het in de lucht of is het timing.
En soms is timing genoeg.
Dit artikel bracht bij één van onze redacteuren - Stefan J. Bos - die vroeger op school - een vreselijke hekel aan sport had, een jeugdtrauma naar boven. Hij deed toen met veel tegenzin aan een basketballwedstrijd mee maar in zijn hoofd was hij altijd al bezig met verhalen aan het schrijven. Sport ... Hij weet het nog goed. Hij moest juichen toen hem de bal werd toegespeeld en in één keer in de mand schoot. Hij was zo blij. Maar zijn teamgenoten deelden zijn vreugde allerminst. Groot was zijn verbazing toen hem werd toegeroepen: "Sufferd zoiets doe je toch niet. In je eigen doel gooien ... "
Het is voor het eerst dat hij dit kleine drama exclusief met de redactie van De Couturekrant deelt.