Solange
'Ja. Ik bel je vanuit een bed and breakfast vlak bij de studio. Ik heb voor één nacht hier een kamer gehuurd.'
Het is laat op de avond. Solange staat voor de openstaande deuren aan de achterkant van het huis en kijkt uit over een plantentuin die door het maanlicht wordt verlicht.
'Ik zit midden in een foto- en filmshoot voor een nieuw toetje en morgen hebben we ook nog de hele dag opnamen. Daarom bel ik je nu. Alles is wat uitgelopen.'
'Jammer', antwoordde haar vriendin Lyra. 'Dan gaat ons bezoek aan de redactie van De Couturekrant dus weer eens niet door.
En wat wist Claire nu weer? Waar heb je haar trouwens ontmoet?'
'Dat kwam door de stylist. Claire was in de studio bezig met hairextensions. Ik speel mee in een kerstreclame over gezellig tafelen. Er zit zogenaamd een lange, donkere man naast me aan tafel, tussen onze zogenaamde kinderen. Het enige wat ik hoef te zeggen, is: "Heerlijke hapjes voor het gezellige tafelen."'
'Lieve hemel', zei Lyra. 'Alsof jij en je broer vroeger zo gezellig aan tafel zaten. Volgens mij vlogen er bij jullie thuis soms de lege glazen door de kamer.'
'Acteren is niet precies mijn vak', bekende Solange grootmoedig. 'Maar gelukkig hoef ik die zin maar een paar keer uit te spreken. Hoe dan ook, ik kwam Claire bij de koffieautomaat tegen. Ze vertelde dat de nieuwe redactrice haar hond naar de redactie had gebracht en uitgerekend aan Elian Bron had gevraagd om hem uit te laten. Ze moest onverwacht op bezoek bij een familielid dat was gevallen.
Volgens wat Claire zei had de nieuwe redactrice de hondenmand en zelfs een speciale honden-wc al meegenomen naar De Couturekrant. Ze wilde Bonnie niet te lang in de auto laten zitten en gaf Elian uitvoerige instructies over het aantal hondenkoekjes dat de hond mocht hebben. Ze zei dat Bonnie haar altijd begreep.'
'Ongelooflijk', zei Lyra. 'Dat lijkt wel een heel bijzondere hond. Zou Claire niet een beetje overdrijven?'
'Claire vertelde ook dat de nieuwe redactrice vroeger hondentrainster was. Volgens haar mocht Bonnie best alleen de tuin achter het huis van de redaktie in, omdat de hond verstandig genoeg was om daarna vanzelf weer naar haar mand terug te keren. Maar aan de voorkant van het huis moest Bonnie altijd aan de lijn blijven.'
'Dat klopt inderdaad toch wel', vervolgde Solange.
'Ik heb later mijn broer Benji gebeld die ook op de redaktie werkt. Hij vertelde dat Elian Bron tegen hem en Kymani over het kleine ondier had zitten mopperen. Je weet hoe hij is. Hij houdt van orde en regelmaat. Kymani zei toen: "Je moet eraan wennen. Er is nu een klein monster op onze redactie bij gekomen."
Maar Benji zag ook dat Elian af en toe naar Bonnie toeging om vers water en extra hondenkoekjes te brengen. Vervolgens deden ze allemaal alsof er niets aan de hand was.'
Lyra zuchtte.
'Mijn agenda zit de hele volgende week overvol met optredens. We zullen ons bezoek moeten uitstellen. Het is niet anders. De weken vliegen voorbij. Voor je het weet, is het alweer weekend.'
Solange lachte.
'Wat mij betreft vliegen de weekenden juist voorbij. Ik ga nu wel ophangen. O ja, heb je al met je manager gesproken over het idee om een lied voor zwerfhonden op te nemen?'
'Er bestaat al heel lang een beroemd lied over een hond', antwoordde Lyra. 'Ik zing een paar regels voor je. Dan kun je straks rustig gaan slapen.'
En in de door maanlicht verlichte tuin luisterde Solange naar de betoverend mooie stem van haar vriendin Lyra, die zong:
My Bonnie is over the ocean,
My Bonnie is over the sea,
My Bonnie is over the ocean,
Oh, bring back my Bonnie to me.
Bring back my Bonnie to me.