Ferdinand Van Stockhuys betrapt op de redactie
Wat deed de man uit Brussel op de verlaten redactie?
Claire Lagonda was slechts voor één keer gevraagd langs te komen. Dat liep anders.
Het begon vroeg in de ochtend. Claire Lagonda maakte haar entree op de redactie van De Couturekrant. Ze zette haar goudkleurige showkoffers met hairextensions keurig in de gangkast en haalde haar hondje uit de tas.
Toen klonk er midden op de redactie een verontwaardigde mannenstem.
‘Er is hier helemaal niemand. Daarvoor kom ik nu helemaal uit Brussel.’
Claire keek om de hoek en zag Ferdinand Van Stockhuys binnenkomen. Naast zijn polstas droeg hij twee dikke dossiers onder zijn armen.
Tot haar verbazing liep hij rechtstreeks naar het bureau van hoofdredacteur Elian Bron. Hij trok een lade open en liet de dossiers erin glijden. Daarna probeerde hij de berichten te lezen die op het bureau lagen.
‘Pardon!’
Claire sprak met een hard en schallend stemgeluid.
‘Wat doe jij aan het bureau van onze hoofdredacteur?’
Ferdinand draaide zich geschrokken om. De veel kleinere Claire stond voor hem met de stang van de stofzuiger dreigend in haar hand.
‘Wie ben jij?’ stotterde hij. ‘Ik bedoel: wie bent u? Elian Bron had nu nog op de nachtredactie moeten zitten.’
‘Ja, en? Hij laat even de hond van de nieuwe redactrice uit. Zolang ik hier ben, blijf jij met je tengels van zijn bureau af. Begrepen?’
Claire zwaaide met de stofzuigerstang.
‘En vertel onmiddellijk wat je in die lade hebt gelegd.’
‘Dat mag ik niet zeggen.’
‘Hoezo niet?’
Claire kwam een stap dichterbij.
‘Het zijn geheime dossiers over vergaderingen in Brussel,’ bekende Ferdinand.
‘En waarom scheep je De Couturekrant daarmee op?’
Claire zette haar hondje op de archiefkast en keek Ferdinand vragend aan.
‘Dat moest van Moeder. Ze heeft gelezen dat er in Brussel ontzettend veel wordt gespioneerd. Ze wil niet dat ik die stukken thuis bewaar.’
Claire schudde haar hoofd.
‘Je moeder kan me nog meer vertellen. Pak die dossiers uit de lade.’
‘Maar Moeder weet dat Elian heel betrouwbaar is. En ik moet op tijd terug naar Brussel. Weet je wanneer hij terugkomt? Ik zie hier helemaal niemand. Waar is de hele redactie?’
‘Niemand? Ik ben er toch? Of zie je mij soms niet?’
‘Ik bedoel iemand van de redactie. Jij bent van de huishouding. Je komt hier alleen maar stofzuigen.’
Het werd even heel stil.
‘Soms stofzuig ik,’ zei Claire. ‘Maar ik zit voornamelijk in de hairextensions. Elian loopt een rondje met Bonnie. Hij zal behoorlijk kwaad worden wanneer hij hoort dat jij in zijn laden hebt zitten rommelen.’
Ferdinand keek naar de dossiers.
‘Maar waar moet ik ze dan laten?’
‘Dat weet ik niet. Ik heb zelf al genoeg problemen sinds het uit is met mijn vriend. Ik moest onmiddellijk al mijn creditcards inleveren. Hij was steenhard toen hij het uitmaakte.’
Ferdinand kuchte. Hij wist niet hoe hij moest reageren toen Claire een zakdoekje tegen haar ogen drukte.
‘Ik huil niet,’ zei ze. ‘Het is een soort hooikoorts. Mijn vriend heeft mij ook nog op een gelddieet gezet. Weet jij wel hoe moeilijk dat is voor een moderne vrouw?’
Ze wees naar het hondje op de archiefkast.
‘Gelukkig heb ik op de valreep mijn kleine Beertje gekocht. Daardoor zal ik nooit meer eenzaam zijn.’
Claire pakte het hondje op en drukte een kus op zijn kopje. Beertje liet een paar vriendelijke kefjes horen.
Ferdinand keek verbaasd.
‘Beertje? Maar hij blaft.’
Claire gaf geen antwoord. Ze moest opschieten. Er moest nog worden gestofzuigd en afgewassen. Ze hing haar tas over haar schouder en stopte Beertje erin.
‘Jij mag meekijken,’ zei ze tegen hem. ‘Mijn kleine vriendje zal mij tenminste nooit verlaten.’
Daarna wees ze met de stofzuigerstang naar de hal.
‘En jij gaat daar op de bank zitten, Ferdinand. Hou de tussendeur gesloten en blijf van die dossiers af totdat Elian terugkomt.’
Ferdinand liep zwijgend naar de hal.
‘We moeten maar afwachten,’ zei Claire, ‘hoe hij dit allemaal opneemt.’