Stripdagen Haarlem kijkt verder dan alleen strips
HAARLEM - Bij veel mensen roept het woord strip nog altijd het beeld op van avonturenalbums, humor en jeugdsentiment. Maar Stripdagen Haarlem laat al jaren zien dat het beeldverhaal inmiddels veel verder reikt. Tijdens de editie van 2026 staat daarom het thema ‘Kritisch Kijken’ centraal.
Van journalistieke graphic novels tot autobiografische stripverhalen: steeds vaker worden tekeningen gebruikt om moeilijke onderwerpen invoelbaar te maken. Makers vertellen over oorlog, identiteit, macht, herinneringen en manipulatie. Soms harder dan een gewone reportage dat kan doen. Juist doordat iets getekend is, kijken mensen anders. Langzamer ook.
Dat sluit goed aan bij de campagneposter van stripmaker Milan Hulsing. Zijn werk heeft iets filmisch en tegelijk iets dreigends. De kijker krijgt niet alles uitgelegd, maar moet zelf verbanden leggen. Dat maakt nieuwsgierig.
De Koepel als decor '... Het hart van het festival ligt opnieuw in de voormalige Koepelgevangenis Haarlem. Dat gebouw alleen al geeft het festival een bijzondere sfeer. Waar vroeger werd opgesloten en gecontroleerd, ontmoeten nu tekenaars, uitgevers en bezoekers elkaar tussen stapels boeken, prints en originele tekeningen.
De beurs is inmiddels veel meer dan alleen een plek om albums te kopen. Makers laten er zien hoe een beeldverhaal ontstaat, jonge tekenaars krijgen er een kans om publiek te ontmoeten en bezoekers kunnen rechtstreeks met kunstenaars praten. Dat directe contact maakt stripfestivals vaak verrassend levendig: achter iedere tekening blijkt weer een heel eigen wereld te zitten.
Beeldverhalen die schuren
Opvallend is hoe sterk graphic novels de laatste jaren verbonden raken met journalistiek en maatschappelijke kritiek. Namen als Art Spiegelman en Joe Sacco worden inmiddels wereldwijd gezien als pioniers van het serieuze beeldverhaal.
Ook in Nederland groeit die ontwikkeling. Stripdagen Haarlem lijkt dat bewust te omarmen: strips hoeven niet alleen vrolijk of nostalgisch te zijn, maar mogen ook schuren, ontregelen of confronteren. Soms juist met een paar eenvoudige lijnen.
En misschien is dat uiteindelijk wel het meest bijzondere aan deze ‘9e Kunst’: een tekening kan tegelijkertijd licht ogen én iets heel zwaars vertellen.