Kymani kijkt rond: Minder mensen, minder paniek?
Kymani had het Ipsos-rapport naar eigen zeggen “ergens tussen Turijn en een veel te dure stationskoffie” gelezen toen hij Benji belde.
Die had het hele verhaal ook doorgebladerd en daarna mee naar huis genomen, maar verder niets gedaan. Het lag nu half opgevouwen naast hem op tafel.
“Ipsos kan volgens mij veel te goed in mensen hun hoofd kijken,” zei hij chagrijnig.
Kymani snoof.
“Vermoeiend. Veel te dramatisch ook. Hun nieuwste Generations Report zit een beetje in de foute vibe. Minder jonge mensen, meer ouderen ... En hoppa, meteen hangt overal het rampscenario boven de markt.”
Benji begon koffie te zetten.
“Het is gewoon geen Ipsosdag voor mij,” mompelde hij.
Kymani keek uit het treinraam terwijl ergens in de verte een Italiaans station voorbij schoof.
“Soms maken mensen zichzelf gekker dan nodig is,” zei hij.
“Alsof iedereen straks met één gloeilamp in een lege winkelstraat zit. Terwijl de helft van het werk tegenwoordig al wordt opgevangen door apparaten, schermen en systemen.”
Benji gaapte en liet de koffie in een grote mok stromen.
“Ik moet ook lachen om die overdreven ernst waarmee ze telkens weer generaties aankondigen alsof er een compleet nieuwe mensensoort is ontdekt.”
Kymani grinnikte.
“Eerst waren de millennials het einde van de beschaving. Nu zijn het weer anderen. Over tien jaar hebben ze allemaal gewoon rugpijn en een boodschappenlijstje.”
Benji nam een grote slok koffie.
“Daar knapt een mens tenminste nog van op,” zei hij tevreden.
Naast hem lag een grote bruine enveloppe die die ochtend was bezorgd. Hij had hem nog steeds niet geopend.
“Wat zit erin dan?” vroeg Kymani.
“Geen idee,” zei Benji. “Waarschijnlijk weer iets ingewikkelds van die mensen.”
Kymani bleef even stil.
“Mensen doen tegenwoordig alsof de hele wereld instort omdat er straks minder jonge gasten rondlopen,” zei hij toen. “Maar vroeger moest iedereen zich ook het apezuur werken voor dingen waar je nu twee klikken voor nodig hebt.”
Hij begon op zijn vingers af te tellen.
“Licht kapot? Ladders. Schoenen? Naar de schoenmaker. Informatie? Drie loketten, vier formulieren en een zenuwinzinking verder.”
Benji begon hardop te lachen.
“Jij klinkt ineens alsof je honderd bent.”
“Daar streef ik ook fanatiek naar,” antwoordde Kymani droog. “Ik wil minstens honderd worden. En dan met al die generaties samenwerken als één grote chosen family, in plaats van dat eeuwige paniekgedoe.”
De trein suisde verder door de avond.
“Jouw rijke stiefvader Uwe is trouwens officieel een Boomer,” zei Kymani ineens. “Maar eerlijk is eerlijk: niet de beroerdste.”
“Dat weet ik.”
“Alleen die Olaf van Gen Z moet niet te veel praatjes krijgen omdat hij naar drie podcasts heeft geluisterd en één baardolie bezit.”
Benji schoot opnieuw in de lach.
Buiten trok het spoor donker langs de ramen voorbij.
“We zien elkaar morgen,” zei Kymani uiteindelijk. “Dan kijken we wel wat er in die enveloppe zit.”
Hij begreep best dat Benji zenuwachtig was. En misschien hoorde dat ook gewoon een beetje bij het leven.
“Morgen verder,” zei Benji opgelucht.
De enveloppe bleef dicht.