De Coronels: CRASH... ALMOST | STAGE 8
BISHA - 13 januari 2026 - Tim en Tom Coronel hebben de eerste dag van de tweede marathonetappe goed afgesloten met een 33e plaats op 45 minuten van de dagwinnaar. De etappe vanuit Wadi Ad Dawasir naar het refugecamp in Bisha had alles in zich: stof, lastige navigatie en dikke duinen. "Dakar-waardig, alles zat erin," zegt Tim. "Hele vette proef."
Tim en Tom Coronel scoren op navigatie in stoffige negende etappe. Maar: CRASH... ALMOST | STAGE 8
Het begin vroeg vooral om geduld. "In het begin was het heel veel stof rijden op lange paden," vertelt Tom. "We moesten geduld hebben. De sentinel ging continu af door andere teams achter ons en voor ons. We zeiden: 'Ja doei, iedereen rijdt gewoon in het stof'." De sentinel is het alarmsysteem dat alle deelnemers hebben om aan te geven dat zij willen inhalen of activeren bij problemen zodat een ander weet dat er iemand stilstaat.
Tien meter naar het waypoint ... Het hoogtepunt kwam bij een lastig waypoint waar veel teams verdwaalden. "We zagen dat mensen in een klif de weg kwijt waren geraakt," vertelt Tom. "Dus niks ervan, gewoon rechtdoor rijden.
Tim vroeg: 'Weet je het zeker?' Ik zei: 'Tim, ik weet het 100 procent zeker'. Reed tien meter door, piep, en we hadden hem. Dat was echt niet normaal. Dat was een hele goede. Ik weet zeker dat heel veel mensen daar tijd hebben verloren, dat was voor ons een sterke."
Tim vult aan: "We hebben navigatiepunten gehad waarbij je eigenlijk helemaal niks zag en iedereen kriskras door elkaar ging. Tom zei: 'Joh, rij maar door'. Toen ben ik even stil gaan staan. Het was echt tien meter verder en plop, toen hadden we hem."
Mooi ritme door de duinen
Door de duinen pakte Tim het goed aan. "Tim ging ook gewoon heel hard," zag Tom. "Dat viel me op, dat hij dan echt een mooi ritme te pakken heeft en dat hij echt heel graag wilde. Dat was goed. Ook de auto gaf geen krimp."
Tim genoot van het vrije rijden na al het stof. "We moesten natuurlijk achteraan beginnen, dus dat was even jammer. Maar uiteindelijk in de vrije ruimte konden we lekker ons ding doen. En ja, daarna nog een paar dikke duinen erachteraan. We hebben vlaktes gehad, op hoge snelheid, maar ook canyons met stenen. Alles zat erin vandaag."
Vals alarm over lekke band ...
Twintig kilometer voor de finish ontstond er even ongerustheid. "Tim dacht dat we een lekke band hadden," vertelt Tom. "Ik zei: 'Nou, ik heb volgens mij die toppers altijd minstens twintig kilometer op een lekke band zien rijden, dus trappen met dat hok!'. En nu kijk ik ernaar, ik heb nieuws voor je: hij is niet lek."
Tim had zelf al twijfels.
"Aan het einde dacht ik dat rechtsachter lek was. Dus ik zeg: 'Joh Tom, nog zes kilometer'. Hij zegt: 'Gas erop, rij door'. En toen reed ik door en ik kijk hier: niet lek, dus happy."
VEEL SCHADE BIJ ANDEREN ...
Onderweg zagen Tim en Tom veel deelnemers met problemen. "We hebben er heel veel zien liggen. Ja, veel met schade en mensen heel ongeduldig," vertelt Tom. "Heel simpel: in stof wat je niet ziet, moet je niets doen. Gewoon wachten."
Na een zware dag zijn de broers opgelucht in het refugecamp. "Vanavond lekker slapen.Maar eerst even wat drinken en wat eten, want deze heeft wel wat van ons gevergd," zegt Tim. Morgen wacht de tweede helft van de marathonetappe met uitgebreide duinensecties richting Bisha. De tiende etappe is 420 kilometer lang, de motoren en auto’s hebben wederom een gescheiden track.
DE CORONELS: VALS ALARM ... TOCH GEEN LEKKE BAND ...